• Bir genç olarak bizden ümidini kesmişlere ya da kesmek üzere olanlara seslenmek istiyorum. Bize güvenin! Yazdıklarımı okuyun ve bu ülkede benim gibi bir sürü genç olduğunu hatırlayın.
  • Bugün yılın en kutsal günü… Çünkü bugün anneler günü. Bizi bin bir zorluklarla dünyaya getirip büyüten güçlü kadınlarımızın günü.
  • Ülkemi seviyorum ama artık kendimi burada güvende hissedemiyorum. Ben de her son nefesini veren insanlar gibi biraz daha yaşamak istiyorum.
  • Yazmak da ailem, arkadaşlarım, sporum gibi benim hayatımın bir parçasıydı ve ben bunu çok aksatmıştım.
  • Arkadaşlarımı görmeyi çok özledim. Normal hayatımızı çok özledim. Bu süreçte hem çok yoruldum hem de çok yaşlandım.
  • Matematik derslerinde bana yardım eden bir öğretmenim, kitabım için fikirler veren sanatçı ruhlu bir dedem olmayacak. Artık ‘dede’ kelimesini kullanamayacağım.
  • Keşke görebilseydim. Son bir kez dedeme sarılabilseydim. Son bir kez “Hoşgeldin dede” diyebilseydim. Diyemedim…
  • Çok çok küçük şeylere mutlu olmaya başladım. Sanırım karantinanın bana öğrettiği şey bu oldu.
  • Günden güne iyiye gittiğimizi düşünmek istiyorum ama olmuyor. Kendimi kandırmak istemiyorum ya da arkadaşlarımın da dediği gibi çok olumsuzum.
  • Dün ablam belirti göstermeye başlayınca bize verdikleri numarayı aradık. Biz ilgilenmelerini beklerken adam ablamı baya azarlayıp sonra da “Korona değilsindir sen” diyip telefonu kapattı. Sanki koronanın efendisi!