Alman solu Steinmeier’e karşı

Sol Parti Eşgenel Başkanı Bernd Riexinger, hükümetin adayının kendileri açısından kesinlikle “seçilemez” olduğunu duyurdu.
Arşiv - 10 Aralık 2016 20:40 A A

Almanya’da bir sosyal demokrat, üç ay sonra devletin başına seçilecek. Hıristiyan ve sosyal demokratların ortak adayı olarak Cumhurbaşkanlığı’na aday olan Steinmeier’e, en büyük itiraz soldan geliyor. Bıçak altına yatıp, bir böbreğini eşine veren Steinmeier, soldan gelen itirazlara rağmen, şu anda Almanya’nın en sevilen politikacılarının başında geliyor.

gursel-koksal GÜRSEL KÖKSAL

Almanya, gelecek şubat ayı ortasına doğru önümüzdeki  5 yılda devletin en tepesindeki makama oturacak kişiyi seçecek.

İktidardaki Hıristiyan ve sosyal demokrat partilerin oluşturduğu büyük koalisyon, görevdeki Dışişleri Bakanı Franz Walter Steinmeier’i ortak aday olarak göstereceğini açıkladığından bu yana aslında konu halledilmiş oldu.

Cumhurbaşkanı’nı seçmek üzere toplanacak Federal Asamble’de (Bundesversammlung) iktidar partileri CDU, CSU ve SPD istediği adayı seçtirecek çoğunluğa sahip olduğu için sosyal demokrat Steinmeier’in bu göreve seçilmesi kesin. Muhalefetteki partilerden Yeşiller ve liberallerin (FDP) büyük çoğunluğu da  iktidarın adayına oy verecekleri için Steinmeier’in Federal Asamble’ndeki toplam 1260 “seçici”nin en az yüzde 90’ının oyunu alması bekleniyor. Federal Almanya’da her beş yılda bir cumhurbaşkanını seçmek üzere toplanan Federal Asamble’nin yarısını Federal Meclis’teki milletvekilleri, diğer yarısını da 16 eyaletten gönderilen temsilciler oluşturuyor. Tabii her eyaletten gelecek temsilci sayısı o eyaletlerin nüfuslarıyla orantılı ve temsilcilerin siyasal çizgileri de eyalet meclislerindeki siyasi aritmeği yansıtıyor.  Şubat ayında toplanacak asambledeki 1260 “seçici”nin 920’si Hristiyan ve sosyal demokrat partilerin temsilcilerinden oluşuyor.

Federal Almanya Cumhuriyeti’nin 12’nci cumhurbaşkanı olmaya hazırlanan Steinmeier, bu göreve seçilen 3’ncü sosyal demokrat olacak.

butterwegge

SOL’UN ADAYI DA SOSYAL DEMOKRAT

Son yıllardaki kamuoyu yoklamalarında halk içinde en sevilen politikacılar anketlerinde genellikle birinci gelen Steinmeier’in, asamble üyelerinin çok büyük bir bölümünün oylarıyla seçileceği kesin, ancak Dışişleri Bakanı seçilme şansı olmayan ciddi bir rakiple boy ölçüşmek zorunda. Çünkü muhalefetteki Sol Parti, karşısına uzun yıllardır Almanya’da aşırı sağ, yabancı düşmanlığı, göç ve sığınmacılık, en önemlisi de son yıllarda ağırlık verdiği yoksulluk konularındaki araştırmalarıyla tanınan sosyal bilimci Prof. Dr. Christoph Butterwegge’yi aday gösterdi. Sol Parti Federal Asamble’ye 94 seçmen göndereceği ve diğer partilerden bunun üstüne 527 oy alması mümkün olmadığı için Butterwegge’nin seçilme şansı sıfır. Ancak sosyal demokrasinin ve dolayısıyla SPD’nin temel hedeflerini asıl kendisinin temsil ettiğini açıklayan Prof. Butterwegge, eski bir SPD üyesi. Partisi iktidardayken, uygulanan neoliberal ekonomi politikalarını protesto edip ayrıldıktan sonra da bağımsız kalmış. Steinmeier’in karşısına bir sosyalist olarak değil, bir sosyal demokrat olarak karşı çıkacağı için, geleceğin Cumhurbaşkanı’nın kendisini sağdan, sola tüm demokratik akımların ortak adayı olarak gösterme şansı olmayacak.

Butterwegge, adaylığının açıklanmasının ardından yaptığı çıkışlarla bu doğrultuda çalışıyor. Bu vesileyle sık sık medyada yer alıyor ve her fırsatta Almanya’da artan yoksulluğa, zenginlerle yoksullar arasındaki büyüyen uçuruma  dikkat çekiyor, sosyal demokrasinin asıl görevinin bu yolda çalışmak olduğunu ve SPD’nin bunu yapmadığını, Schröder döneminde başlatılan programların, Merkel hükümetleriyle de sürdürüldüğünü ve bunun günümüzde aşırı sağ popülist söylemlerle ortaya çıkan partilere kitle desteğinin artmasına yol açtığını vurguluyor.

SEMBOLİK CUMHURBAŞKANLIĞI

Cumhurbaşkanlığı’na başka adaylar da var, Federal Parlamento’da (Bundestag) olmasalar da eyalet meclislerinde yer alan partilerden aşırı sağdaki AfD (Almanya için Alternatif) ve yine genel olarak sağ muhafazakar  çizgideki küçük bağımsız seçmen girişimleri de kendi adaylarını açıkladılar. Tabii onlar da seçilme şansları olmadığını biliyorlar. Onların adaylığı da Sol Parti’nin adayı gibi bu vesileyle kendi siyasi programlarının tanıtımını, propagandasını yapmak.

Federal Almanya bilindiği gibi devletin tepesinde “sembolik cumhurbaşkanı”nın yer aldığı, asıl siyasal gücün parlamentoya dayanan hükümette olduğu bir cumhuriyet. Dolayısıyla cumhurbaşkanın kim olduğunun, hangi partiye yakın durduğunun büyük bir önemi yok. Nitekim o nedenle Hıristiyan birlik partileri, koalisyon içinde daha güçlü olmalarına rağmen, SPD’nin aday göstermesine fazla itiraz etmediler. Ancak Almanya’nın siyasal geleceğiyle ilgili asıl seçim, yine 2017’de, 17 ya da 24 Eylül tarihlerinden birinde gerçekleştirilecek genel seçim. Cumhurbaşkanı’nın seçilmesinden 7 ay sonra içinden yeni hükümetin çıkacağı Federal Meclis 4 yıl için seçilecek.

Cumhurbaşkanlığı konusundaki iktidardaki bloğun anlaşması, bir süredir sondajları süren sosyal demokrat-sosyalist ve yeşil partiler arası işbirliğinin önümüzdeki dönemde gerçekleşme şansının çok zayıf olduğu gösterdi. Halbuki adaylar kesinleşmeden önce özellikle Eylül 2017’ye yönelik bu işbirliği olasılığını ciddiye alan Sol Parti’nin, SPD ve Yeşiller’in de kabul edebileceği adaylar için kulis yaptığı biliniyordu. Bu adaylar arasında Sosyalog Prof. Jutta Allmendiger, İran kökenli yazar Navid Kermani, Almanya’nın en ikinci büyük sendikası Ver.di’nin (Birleşmiş Hizmetliler Sendikası) Genel Başkanı Frank Bsirske de yer  alıyordu. SPD’nin Hristiyan birlik partileriyle ortak aday göstermesiyle, Federal Almanya’nın önünümüzdeki yıllarda ortanın solunda bir koalisyonla da yönetilebileceğine dair umutlar bir kez daha kayboldu.

Halef, selef birarada....

Halef, selef birarada….

SOL NEDEN ONU İSTEMİYOR?

Steinmeier’in cumhurbaşkanlığına aday gösterilmesinin kesinleşmesinin hemen ardından bir açıklama yapan Sol Parti Eşgenel Başkanı Bernd Riexinger, hükümetin adayının kendileri açısından kesinlikle “seçilemez” olduğunu duyurdu. Bunun sadece iktidarın adayına muhalefet olarak karşı çıkma refleksinden kaynaklanmadığı biliniyor. Sol Parti ve Alman solunun büyük bölümü açısından Steinmeier, 2003-2005 yıllarında iktidardaki Gerhard Schröder liderliğindeki SDP-Yeşiller koalisyon hükümetinin uyguladığı neo-liberal ekonomi politikalarının, bu çerçevede “Agenda 2010” adı altında yürürlüğe sokulan sosyal yardım sistemini ve iş hukukunu çalışanların aleyhine tırpanlayan programın ve bu kapsamda yürürlüğe giren “Hartz Yasaları”nın mimarlarından biri olduğu için, en azından Schröder kadar sevilmeyen bir politikacı.

Hatırlanacaktır, Avrupa’nın en büyük sosyal demokrat partilerinden SPD, sözkonusu programların ve yasaların yürürlüğe girmesinin ardından büyük ölçüde üye ve akabinde seçmen kaybına uğramıştı. Böylece Federal Almanya’da ilk kez sosyal demokrasinin solundaki bir parti de genel seçimlerde oyların % 10’unu alır duruma gelmişti.

SPD’Yİ ZAYIFLATAN POLİTİKALAR

Sözkonusu programlar dolayısıyla SPD’den istifa eden çoğu sendikacı binlerce üyenin katılımıyla kurulan protesto partisi WASG’nin (Seçim Alternatifi – Emek ve Toplumsal Adalet Partisi) doğu Almanya’nın eski iktidar partisi SED’nin (Sosyalist Birlik Partisi) dönüşümüyle kurulan PDS’le (Demokratik Sosyalizm Partisi) birleşmesi sonucu ortaya çıkan Sol Parti (Die Linke), o dönemden beri her seçimde % 5’lik barajı aşarak Federal Meclis’te yer alıyor…

Steinmeier, Agenda 2010 programını  SPD’den ve sendikalardan gelen tüm itirazlara rağmen uygulamaya sokan Schröder’in hükümetinde Devlet Bakanı ve bu kemer sıkma politikalarının arka plandaki mimarıydı. Daha sonraki yıllarda da Merkel hükümetlerinde Dışişleri Bakanı olarak görev alarak, SPD’nin solundaki solun muhalefet ettiği politikaların önde gelen temsilcilerinden biri oldu. Sol Parti’nin de yer alacağı bir konsensusun adayı olması mümkün değildi ve bunu en iyi bilenlerden biri de kendisi gibi Schröder’in yakın çevresinden gelen  SPD Genel Başkanı Sigmar Gabriel di. Gabriel, bu adımıyla sol bir koalisyon seçeneğini zayıflatmış oldu.

GUANTONAMO ESİRİ MURAT KURNAZ MESELESİ

Steinmeier’i eleştirenlerin sıkça gündeme getirdikleri hususlardan biri de Amerikalılar’ın Guantonamo Esir Kampı’na uzun süre kapattıkları Almanya doğumlu Türk vatandaşı Murat Kurnaz’la ilgili…

Bremen’de yaşayan Kurnaz, kendi ifadelerine göre İslam dinini öğrenmek amacıyla Pakistan’a gitmiş ve orada “El Kaide” üyesi olduğu kuşkusuyla Pakistan güvenlik güçleri tarafından gözaltına alınıp, para ödülü karşılığında Amerikalılara teslim edilmişti. Guantanamo’ya götürülen genç adamın Amerikalılar tarafından sorgulanmasına Alman istihbarat görevlileri de katılmış, ancak sonunda “yanlış zamanda, yanlış yerde bulunmak”tan başka “suçu olmadığı” anlaşılınca serbest bırakılmasına karar verilmişti. Ancak o dönem Alman hükümetinde istihbarat örgütlerinin koordinasyonundan sorumlu Devlet Bakanı olarak görevli olan Steinmeier, Kurnaz’ın Almanya’ya gönderilmesini engellemişti. Hem Amerikan, hem de Alman istihbarat örgütlerince suçsuz bulunan Kurnaz, vatandaşı olduğu Türkiye’den de destek alamayınca 4 yıldan fazla bir süre Guantanamo’da kalmıştı.

Annesinin ve konuya angaje avukatının çabaları sonucu uğradığı haksızlık kamuoyuna yansıdıktan sonra büyük bir gecikmeyle serbest kalan Kurnaz, sonunda Bremen’e dönüp, yeni bir yaşama başladı. Bu arada başına gelenler film ve kitaplara konu oldu. Durumu Federal Meclis’te kurulan araştırma komisyonlarınca soruşturuldu. Almanya’nın bu olayda büyük bir haksızlığa göz yumduğu ortaya çıktı. Ancak bu konudaki tavrı nedeniyle hukukçular ve insan hakları savunucuları tarafından eleştirilere hedef olan Steinmeier ise tavrını açıkça savundu, aynı durumda yine aynı kararı vereceğini açıkladı.

Murat Kurnaz, Steinmeier’in cumhurbaşkanlığına aday olduğu haberi üzerine, ondan halen özür beklediğini ve yeni görevine başlamadan önce bu adımı atması talebinde bulundu. Kurnaz’ın avukata Bernhard Docke de bir açıklama yaparak, “Bay Steienmeier iyi bir dışişleri bakanı olabilir. Birçok övgüye değer şeyler yapmış olabilir. Ancak siyasal biyografisinde böyle bir leke duruyor. Devletin tepesindeki en yüksek makama oturmadan önce bu konuyu halletmelidir. Bunun zamanı geçiyor bile” dedi.

Ancak, elbete Steinmeier’in böyle bir jestte bulunması beklenmiyor. Adaylığıyla ilgili yayınların çoğunda bu konuya yeniden geniş biçimde değinildi, ancak bu onun seçilme şansını etkilemeyecek.

SEÇİMİ KAYBETTİ AMA…

Steinmeier, solun desteklemediği bir politikacı. Ancak, toplumun geniş kesimleri açısından durum öyle değil. Adaylığının açıklanmasının ardından hakkındaki yayınlarda sık sık onun “sevilen” ve bu görev için “alternatifsiz” bir aday olduğu vurgulandı. “En sevilen politikacı” anketlerinde de hep en başta yer alıyor. Dolayısıyla soldan gelen tüm itirazlara rağmen, halkın büyük çoğunluğu açısından sevilen, uzun yıllardır yürüttüğü dışişleri bakanlığı döneminde kurduğu ilişkilerden dolayı da uluslararası alanda saygın bir devlet başkanı olacağı kesin.

Onun siyasal kariyerini, SPD içindeki hızlı yükselişini, sürpriz bir biçimde getirildiği Dışişleri Bakanlığı’yla kısa sürede bütünleşmesini takip edenler, onun sonunda Almanya’da cumhurbaşkanlığı dahil, her devlet makamına en uygun bir kişi olarak görülmesine şaşırmıyorlar. Üstelik, SPD’nin 2009’da tarihinin en büyük yenilgisini aldığı genel seçimlerde, “federal başbakan” adayı olarak partinin başında olması bile onun yükselişini engellemedi. Sanki yenilginin sorumlusu kendisi değilmiş gibi, seçim hezimeti kesinleştiği anlarda, partinin meclis grubunun başkanlığına adaylığı, hiç de büyük eleştiriyle karşılaşmamıştı.

steinmeierHEP SİYASETİN MERKEZİNDE OLDU

Siyasi yükselişini borçlu olduğu Schröder gibi Steinmeier de yoksul bir ailenin çocuğu. Giessen Üniversitesi’nde hukuk okudu, yüksek öğrenimini doktorayla tamamladı. Üniversitede öğrenci parlamentosunda ve sol çizgideki bir hukuk dergisinin yayıncıları arasında yer aldı. SPD’ye öğrenciyken üye olmuştu, ancak parti içindeki yükselişi Gerhard Schröder’in Aşağı Saksonya Eyalet Başbakanı olmasıyla başladı. Başbakan’ın yakın ekibinde yer aldı, 1996’da başbakanlıktan sorumlu devlet bakanlığına getirildi. SPD’nin 1998’deki genel seçimleri kazanmasının ardından, bu kez Yeşiller’le koalisyona giderek federal hükümetin başına geçmiş olan Schröder’i takip ederek dönemin başkenti Bonn’a gitti. Kısa bir süre sonra orada da Başbakanlık’tan Sorumlu Devlet Bakanlığı’na getirildi. Orada Schröder’in sağ kolu olarak, sosyal yardım sistemini dar gelirliler aleyhine “reforme” eden politikaların menecerliğini üstlendi.

Bir diğer görevi de hükümet adına istihbarat örgütleri arasındaki koordinasyonu sağlamaktı. 11 Eylül saldırılarının ardından içişleri, savunma ve dışişleri bakanlıklarının müsteşarlarından oluşan “kriz masası”nın yönetimini üstlendi. Almanya’nın güvenlik ve uluslararası ilişkileriyle ilgili tüm politikaların hazırlanmasında önemli aktörlerden biri de o oldu. Hatırlanacağı gibi Alman Ordusu, II. Dünya Savaşı’ndan sonra ülke dışındaki bir savaşa ilk kez bu dönemde aktif olarak katıldı. Almanya bunun ardından Amerika’nın Irak’a açtığı savaşa asker göndermedi, ancak Irak karşısındaki uluslararası ittifaka yoğun istihbarat desteği vererek, savaşa dolaylı yoldan katıldı. Afganistan’a asker gönderilmesi de bu dönemde gerçekleşleştirildi.

SÜRPRİZ: DIŞİŞLERİ BAKANI

Schröder liderliğindeki SPD’nin 2005’teki genel seçimleri kaybetmesinin ardından, Angela Merkel’in başında olduğu Hristiyan ve sosyal demokrat koalisyon hükümetinde Dışişleri Bakanlığı’na getirilmesi kamuoyu açısından sürpriz oldu. Ancak pragmatist ve çalışkan bir politikacı olarak kısa sürede, “Schröder’in yakın adamı” imajından kurtuldu, sağ ve liberal partilerden de övgü alan bir devlet adamı olarak kabul gördü.

SPD, 2009’daki genel seçimlere onun yönetiminde girdi ve tarihinin en büyük hezimetini yaşadı. Ancak, yukarıda belirtildiği gibi bu Steinmeier’in kariyerini olumsuz etkilemedi. Partinin genel başkanı olmadı, ancak ondan sonra da başta Federal Meclis Grup Başkanlığı olmak üzere, Alman sosyal demokrasisinin önde gelen yöneticileri arasında yer aldı.

BÜYÜK FEDAKARLIĞIYLA KALPLERİ KAZANDI

Steinmeier, halen Berlin’de bir mahkemede yargıçlık yapan, üniversiteden arkadaşı Elke Büdenbender’le 1995 yılından beri evli. Bir kızları olan çift, ilk kez 2010 yılı ağustosunda yaşanan sıradışı bir olayla kamuoyunun gündemine geldi. O dönem siyasi arenadan bir süre çekilmesine neden olan bu olay, ona halen eşlik eden büyük bir hayranlığa yol açtı. Steienmeier, o birkaç haftalık dönemde ameliyat masasına yatmış ve böbreklerinden biri eşine transfer edilmişti. Tabii olgun bir politikacı olarak bu konuyu siyasi çıkar amacıyla istismar etmedi, ancak hayat arkadaşı için böylesine büyük bir fedakarlıkta bulunan bir insan olması, onun ülkenin en sevilen politikacıları arasında yer almasını sağlayan önemli faktörlerden biri oldu.

SPD’nin 2013’teki genel seçimlere yine onun liderliğinde girmesi bekleniyordu, ancak Steinmeier, partinin tepesindeki bir başka politikacının öne çıkmasını sağladı. Kimileri, onun bu tavranı, risk almayan bir politikacı olarak yeni bir seçim yenilgisinin sorumluluğunu üstlenmek istememesine bağladılar. Nitekim, SPD bu seçimlerde de başarılı olamadı. Ancak Hıristiyan demokratların ortağı liberaller de yüzde 5 barajının altına düşüp, meclis dışında kalınca, sosyal demokratlar 2005’te olduğu gibi Merkel’in liderliğindeki koalisyonun ortağı oldular. Yeni hükümetin Dışişleri Bakanı da Steinmeier oldu.

HRİSTİYAN DEMOKRATLAR ADAY ÇIKARAMAYINCA

Steinmeier, Merkel’le her zaman uyumlu bir işbirliği içinde oldu. ABD’nin Rusya ve Ukrayna konusundaki gerginlik politikalarına karşı çıkarak, İran’la sıcak ilişkiler kurmaya özen göstererek zaman zaman hükümetin çizgisinden ayrıldığı yolundaki eleştiriler aldı. Ancak esas olarak bir parti değil, devlet adamı olarak görevini yürüttü. Uluslararası ilişkilerde Almanya’yı başarıyla temsil etti.

Yine de Merkel’in cumhurbaşkanlığı için gönlündeki aday o değildi. Ancak, şu anki Cumhurbaşkanı Joachim Gauck’un sağlık nedenleriyle ikinci kez göreve aday olmayacağını açıkladığında bu konuda hazırlıksız olan Merkel gafil avlandı. Kısa süre içinde, seçilme şansı yüksek olan bir aday bulmalıydı. Başta Federal Meclis Başkanı Norberbt Lammert olmak üzere, Merkel’in düşündüğü adaylar bunu kabul etmediler. Hatta kendi saflarında uygun bir aday bulamayınca, Yeşiller’den önde gelen isimlerinden kadın politikacıların isimleri de bu sondajlarda gündeme geldi. Ancak SPD Genel Başkanı ve aynı zamanda Federal Başbakan Yardımcısı ve Ekonomi Bakanı olan Sigmar Gabriel, Steinmeier’i aday olarak resmen açıkladı. Koalisyon ortakları CDU Genel Başkanı Merkel ve CSU Genel Başkanı Seehofer, bu konudaki tartışmalardan kendilerinin yırpanacağını gördükleri için, sonunda Steinmeier’i ortak aday olarak göstermeyi kabul ettiler.

İSTİKRARIN GÜVENİLİR ADAYI

Böylece, SPD ve Genel Başkanı Gabriel, bu sürecin galibi oldu. Daha önceki iki cumhurbaşkanlarını (Christian Wulff ve Joachim Gauck) kendisi öneren Merkel, başbakanlığı döneminin bu açıdan ilk yenilgisini de aldı.

Steinmeier’i yaşanan siyasal kargaşa dönemlerinde ihtiyacı duyulan “istikrar”ın “güvenilir” bir temsilcisi olarak bu görev aday gösterdiklerini açıkladı.

Cumhurbaşkanlığı konusu halledildikten sonra, Almanya’da siyasi yaşam yeni bir aşamaya girdi. Tüm partilerin hedefi, önümüzdeki eylüldeki genel seçimler. İlk olarak Steinmeier’in cumhurbaşkanı olmasının ardından Dışişleri Bakanlığı’na kimin getirileceği, seçim kampanyalarında partilerin en ön safından kimlerin yer alacağı sorularının yanıtları bekleniyor..

TÜRKİYE’YLE DİYALOG YANLISI

Steinmeier, Dışişleri Bakanlığı’nda gerek 2005-2009 dönemindeki birinci, gerekse 2013’ten sonraki ikinci döneminde, Türkiye’yle olumlu bir diyalog içinde oldu. Abdullah Gül’le gerek dışişleri bakanlığı, gerekse cumhurbaşkanlığı döneminde yakın ilişkide oldu. Ayrımcılık, ırkçılık ve hoşgörüsüzlüğe karşı ortak mesajları, aynı anda hem Türkçe, hem de Almanca olarak Türk ve Alman gazetelerinde yayınlandı. Merkel’le çatışmaya girmedi, ancak Türkiye’nin Avrupa Birliği’ne tam üyeliğine ilişkin tartışmalarda Hıristiyan demokratların “imtiyazlı ortaklık” önerisini desteklemedi. Türkiye’ye ilişkin sert tonlu eleştirel açıklamalardan kaçındı. Son olarak Federal Meclis’te kabul edilen Ermeni Soykırısı kararıyla ilgili tartışmalarda da, “soykırım” kavramına karşı çıkarak, ılımlı bir tavır almaya çalıştı.

Almanya’daki Türklere ilişkin de dost mesajlar vermeye özen gösterdi. Türkiye’ye yaptığı ziyaretlerde heyetine Almanya’da kariyer yapmış sanatçıları, yazarları dahil etti. Hayalkırıklıkları da yaşadı. Almanya’da ünlenmiş Türk şarkıcı Muhabbet’in bir parçasını, Fransa Dışişleri Bakanı Bernand Kouchner’le birlikte seslendirdi Hedef, göçmenlerin entegrasyonu ve şiddetle mücadele konularıhnda bir mesaj vermekti. Ancak Muhabbet’in İslamcı şiddeti haklı göstermeye çalışan siyasi açıklamaları nedeniyle bu girişim fiyaskoyla sonuçlandı.

Aslında Türkiye’de sevilen bir Alman politikacısı olarak kalabilirdi. Ancak başta Ermeni Soykırımı kararı, ardından da 15 Temmuz’daki darbe girişimi olmak üzere son zamanlarda siyasi gelişmeler nedeniyle, iki ülke arasındaki ilişkiler hızla kötüleşiyordu. Türkiye’ye son ziyaretinden bir gün önce, Cumhurbaşkanlığı’na adaylığı kesinleşti. Son krizler olmasaydı, Ancak, yıllarca seviyeli bir ilişki sürdürmeye çalıştığı Türkiye’de, dost bir ülkenin 3 ay sonraki devlet başkanı olarak da karşılanabilirdi. Ama olmadı, Dışişleri Bakanı Çavuşoğlu’yla birlikte yaptıkları basın toplantısında, Türkiye’den Almanya’ya yönelen “teröristlere kucak açan ülke” suçlamasına karşı çıkarken herzamanki gibi serinkanlıydı. Ancak iki ülke arasındaki ilişkilerdeki gerilimin daha uzun süre devam edeceği görülüyordu.

Steinmeier, daha sonraki açıklamalarında da Türkiye’yle diyaloğun sürdürülmesi gerektiğini savundu, ilişkilerin kesilmesi yolundaki taleplere karşı çıktı.

Cumhurbaşkanı olarak da Türkiye ve Almanya arasında, ülke içinde de Almanlarla Türkler arasındaki diyaloğun devam etmesi için aktif çaba göstereceği kesin. (7 Aralik 2016)

Arşiv - 20:40 A A
BENZER HABERLER

YORUM BIRAK

YORUMLAR

Hiç yorum yapılmamış.